غزل

لب‌های او نه لب که دواخانه‌ی من استتنها مسکِّن دل دیوانه‌ی من است فرمانروای سلطنت شهر لاله‌هاستشاهِ پری به خدمت پروانه‌ی من است در عمر خود قشنگ‌تر از او ندیده‌اماو قرص ماه...

رفتن به سوی صحرا، دنبال چیست دریا؟!در پرده های سازت آهنگ کیست دریا؟ باشندگان جنگل، چندی‌ست تشنه هستنداز روی مهربانی، قدری بایست دریا آلاله ها یکایک از زندگی بریدنددر آرزوی گل‌ها، باید...

گندم زردشده در دم داسم چه کنماگر از سایۀ مرگم نهراسم، چه کنم؟ دلخوشی‌های سفرکردۀ من برگردیدروزگاری است که ویران از اساسم چه کنم کاش سنگینی غم‌های مرا می‌دیدیدشانه‌ام خسته و من...

چنان که سوختن از بی‌تو ساختن سخت استکجا در آتشِ سوزان گداختن سخت است؟! «دل» است و عاقبتش باختن، خیالی نیستکه در حضورِ تو «خود» را نباختن سخت است کلاه و کفشم...

خوشحال باش، با همه خوشحال‌ها برقصای دست تو لطیف تر از بال‌ها، برقص باشد به لطف جادویت از نو، جوان شونددر پارک، در کنار کهن‌سال‌ها برقص با رقص تو اگرچه زبان بسته...

عقاب زخمی آسمان را هم نمی‌خواهم، عقاب زخمی‌ام‏بی‌کران را هم نمی‌خواهم، عقاب زخمی‌ام‏‏من که عمری در تبِ پرواز خاکستر شدم‏نردبان را هم نمی‌خواهم، عقاب زخمی‌ام‏‏از تبار باد بودم، هم‌نفس با...

+ آخر این فلاکت این عذاب، می‌کشد مرا؟+ روزگار مضحک و خراب، می‌کشد مرا؟ – در سرت…؟+ سگان هار بی‌شمار زوزه می‌کشند– خواب می‌کنی؟+ نه! چون که خواب می‌کشد مرا + باز...

سخت است اگر رسیدن و انسان نمی‌رسدبیهوده نیست، عشق که آسان نمی‌رسد! با این‌که سر به سجده‌ی عشقت گذاشتماین راز سر به مُهر به ایمان نمی‌رسد وقتی که نیستی به...

لب می‌گشایم صورتم را آه می‌گیردسازِ مرا آیینه با اکراه می‌گیرد بغضم یلی گردیده وحشت‌آور و یاغیتب می‌دهد، جان می‌ستاند؛ راه می‌گیرد قلبم پریشان نیست هنگاهی‌که بی«هوش»اماین گِل فقط وقتی که دارد...

زمین راکد، زمان ساکن، جهان ساکتدهان خسته، دهان بسته، دهان ساکت! درون روزنامه هیچ حرفی نیست خبرها صامتند و واژگان ساکت کلاس درس و دانشگاه و دانشجوشبیه روزهای امتحان ساکت...