چهار فصل وجودم لبالب از پاییز – حمیده میرزاد


چهار فصل وجودم لبالب از پاییز
سکوت لعنتى تو ، چه قدر رعب انگیز!
غزل بخوان ! که تو آواز سبز مزرعه اى
و من مترسک رقصان آن سر جالیز
به عشق و فلسفه باور نموده ام اما
صداى زنگ کلیساى عقل کفر آمیز
اتاق خالى و تخت و هزار شمع سپید
شدم به رشته ى افکار عشق حلق آویز
تو انتخاب منى ، زنده ام به لبخندت
کنار بستر بیخوابى ام شکوفه بریز