برف می بارد و اینجا اثرش تنهایی‌ست_ حسین توحیدی

برف می بارد و اینجا اثرش تنهایی‌ست
پشت هر پنجره هر رهگذرش تنهایی‌ست

منزوی بودن من چند برابر شده است
زندگی، نام غریبانه ترش تنهایی‌ست

گرچه افکار من از جنگل و گنجشک پر است
بازهم حافظه‌ام بیشترش تنهایی‌ست

نه فقط من که تو را دیده و تنها هستم
هرکسی دیده تو را دور و برش تنهایی‌ست

بگذریم از گله‌ها، یک نفر از دوری تو
هرچه داغ است به روی جگرش، تنهایی‌ست