رحیم رادمان

نی صبر ماندن مانده، نی پای سفر رفتناین روزها کارم شده از کوره در رفتن از شهر بد شاید‌ شود، از بخت‌ بد، اماامکان ندارد یک وجب جای دگر رفتن با آن...

    تنهاترین و‌ خسته و دلبند هیچ‌کسدلتنگ و دل پریش به مانند هیچ‌کس تا شاخه‌ی درخت خودش قاتل خود استپس اعتماد نیست به پیوند هیچ‌کس دل‌شاد وعده‌های تو اصلن...