صد و سی‌ و یکمین نشست ادبی چارباغ خیال

(نشست صد و سی‌ویکم)
گزارش: سهراب سوشیان

صد و سی‌ویکمین نشستِ ادبی «چارباغ خیال» در بلخ، بعد از ظهر روز پنج‌شنبه ۷ حوت (اسفندماه) ۱۴۰۴ هجری خورشیدی، با مقدمه و گردانندگی حمزه‌ی «عابر» آغاز گردید.

این نشست با تلاش انجمن ادبی خانه مولانا، انجمن نویسندگان بلخ و با همکاری کتابخانه عمومی فردوسی مزارشریف برگزار شد.
بخش نخست برنامه، همانند روال همیشگی نشست‌های چارباغ خیال، به خوانش متون کلاسیک اختصاص داشت در آن به ادامه‌ی سلسله‌خوانش «مثنوی معنوی» پرداخته شد.

عهده‌دار خوانش و توضیح مثنوی، همانند همیشه استاد سید سکندر حسینی بامداد بود که به ادامه‌ی روایت وزیر مکار، اینبار بخش «تخلیط وزیر در کتاب انجیل» را نیز به‌خوانش گرفته و شرحی کوتاه و روشنگرانه در قبال آن‌ ارائه نمود.

در بخش دوم (نقد و بررسی شعر)، غزلی از «سهراب سوشیان» به‌منظور نقد و بررسی، پیشکش اعضای چارباغ خیال شد. در این بخش، نقاط قوت و ضعف شعر مورد توجه قرار گرفت و رهنمودهایی سازنده جهت شکوفایی هرچه بیشتر اثر ارائه گردید که چکیده‌ی دیدگاه‌های مطرح‌شده به شرح زیر است:

رأی جمعی اعضای چارباغ خیال بر این بود که غزل آقای سوشیان، دارای زبان روایی و است و از بقیه عناصر شعری نیز بادرنظرداشت محوریت روایت، خیلی خوب بهره‌برداری صورت گرفته است.

مضمون و محور اصلی این شعر «کاغذپران/بادبادک» است و شاعر با زبان روایت آن را بسط و گسترش داده است.
شعر با زبان بسیار روشن و روان به مضمون مورد نظر خودش پرداخته و از درهم‌آمیزی آن با خلاقیت شاعرانه و تصویرگری، فضای شعر را به خوبی به سوی بالندگی سوق داده است.

شعر روایت در واقع تلفیقی است از عناصر داستانی و شعری که اگر به صورت درست و دقیق به آن پرداخته شود، نظر به سایر گونه‌های شعری ممکن بسیار تاثیرگذار واقع شود.

در شعر آقای سوشیان زبان روایت در مواردی چند، دچار نوسان شده و در یک مورد از اصل روایت دور می‌شود و گسست ایجاد می‌کند که اگر این نکات اصلاح شود و زبان اندکی بیشتر صیقل بخورد، می‌تواند غزل آقای سوشیان را به شعری ماندگار تبدیل کند.
در بخش پایانی (خوش‌خوانی شعر):

استاد سید سکندر حسینی بامداد، استاد عاطف کابلیان، علی‌رضا خاکی، محمدالله احساس، مجید خاکسار، امین ایرج، مجتبی کریمی، موسای مهربان، حسین زبردست، سمیر بیژن و حمزه‌ی عابر، سروده‌های خویش را برای حاضران خوانش کردند.

این نشست، افزون بر فراهم‌آوردن فضایی برای تبادل نظر و ارتقای ذوق ادبی، فرصتی ارزشمند برای گسترش دوستی‌ها و تقویت همبستگی میان شاعران و دوستداران شعر و ادبیات بود.
این محفل ادبی، هم‌سان نشست‌های دیگر چارباغ خیال، با ثبت عکس‌های یادگاری به کار خود پایان داد.