پنجاه و یکمین نشست ادبی چارباغ خیال

پنجاه و یکمین نشست ادبی «چارباغ خیال» و سومین جلسه‌ی نقد اختصاصی بر شعرهای سید امین اسفندیار در بلخ برگزار شد.

به ادامه‌ی سلسله نشست‌های ادبی «چارباغ خیال» پنجاه و یکمین نشست هفتگی انجمن‌های ادبی «خانه‌ی مولانا» و «نویسندگان بلخ»، عصر روز پنج‌شنبه ۱۴۰۳/۳/۳ هجری خورشیدی با حضور استاد صالح محمد خلیق (شاعر، نویسنده و رییس انجمن نویسندگان بلخ)، استاد سید سکندر حسینی بامداد (شاعر، نویسنده و رییس کتابخانه‌ی عمومی فردوسی مزارشریف)، استاد عاطف کابلیان (شاعر و منتقد ادبی) و جمع باشکوهی از شاعران و نویسندگان بلخی بر محورهای مثنوی‌خوانی، نقد اختصاصی پنج غزل از سید امین اسفندیار و شعرخوانی همگانی در سالن ابن‌سینای کتابخانه‌ی فردوسی مزارشریف برگزار گردید.

در این نشست که از سوی حمزه عابر اجرا می‌شد؛ نخست استاد سید سکندر حسینی بامداد، بیت‌های فرجامی مثنوی «نی‌نامه»ی مولانا جلال‌الدین محمد بلخی را به شرح و بسط گرفته و نمادهای همانند: نی، پرده، آتش، زهر و تریاق را نمادگشایی کرده و در مورد عشق و باور مولانا نسبت به عشق، نکته‌های جالبی را با اهالی ادب بلخ در میان گذاشت.

بخش دوم نشست ادبی «چارباغ خیال» به نقد و بررسی اختصاصی شعرهای سید امین اسفندیار ویژه گردید که صالح محمد خلیق، عاطف کابلیان، سید سکندر حسینی بامداد، سید محمدآقا طیبی و مهندس صابر صدیقی در مورد سخن گفتند.

چکیده‌ی دیدگاه استاد صالح محمد خلیق:

استاد خلیق به گونه‌ی ترتیبی روی هر پنج غزل، جداگانه سخن گفته و نکته‌های روشن و تاریک غزل‌ها را برجسته ساخته که زبان امروزی، دردمندی، به‌کارگیری نمادها و استعاره‌ها، واج‌آرایی، استفاده از جناس، تعبیر‌های تازه و استفاده از تلمیحات در شعرها را از نکته‌های روشن برشمرده و ناسازگاری بعضی بیت‌ها با فضای کلی غزل‌ها و صدمه دیدگی زبان فاخر در پاره‌ای از بیت‌ها را از نکته‌های تاریک شعرهای سید امین اسفندیار عنوان نمود.

چکیده‌ی دیدگاه عاطف کابلیان:

عاطف کابلیان در آغاز گفته‌هایش با رویکرد روان و متن‌شناسانه به شعر و شاعر اظهار داشت که شعرهای اسفندیار نشان می‌دهد که او پیش از راه‌یابی در انجمن‌ها و فضای ادبی، در تنهایی به ممارست زیاد پرداخته است تا آنجا که چالش‌های زبانی، بیانی و وزنی را خود حل و هضم کرده است.
از دید عاطف کابلیان، زبان امروزی، تسلط روی زبان، نگاه نو به پدیده‌ها، امکان ساختن ترکیب‌های تازه و حرف داشتن در فضاهای متفاوت از وجوه شعری و شخصیتی سید امین اسفندیار شمرده می‌شود.
او هم‌چنان استفاده از صنعت تشخیص، انتخاب ردیف‌های زیبا، تصویرپردازی و معناسازی از تقابل و تضادها را از برجستگی کارهای شاعر دانسته و از دیگرسو تکلف‌های راه‌یافته در قافیه‌پردازی، قافیه‌سازی با واج‌های هم‌سان در صدا و ناهم‌سان در نگارش؛ مانند: «کوه» و «نوح» را از نکته‌هایی دانست که می‌توانند در شعرهای امین اسفندیار نامرغوب تلقی شوند.