شعر

گرچه در غربت، ولی ای نغمه‌ی جان! می‌شناسیمت از بهشت افتاده، ای آواز هجران! می‌شناسیمت   راوی تنهایی ما از همان روز نخستینی شعر! ای دیباچه‌ی غم‌های انسان! می‌شناسیمت  ...

کو آسمان و لذت کاغذپرانی‌اش؟بر باد رفته خنده‌ی رنگین‌کمانی‌اش این غنچه‌ی شریف که کنج مزار سوختنشکفته ریخت میوه‌ی شیرین‌زبانی‌اش از روزنامه‌ها خبری سرخ می‌چکدبر خاک دانه دانه شده نوجوانی‌اش تاریک...

این شاهراه قونیه است، یا جاده ی هرات شماستاینجا سماع حضرت شمس، در شور و در بیات شماست این بانگ “شاه کابلی” است، از شامگاه بلخ، مگر؟محو قمارخانه ی ما،...

حالا که مدت‌هاست از یادت فراموشم…؛حالا که از شهری به شهری، خانه‌ بر دوشم… هر روز را با یاد تو می‌نوشم و هر شب…یادِ شراب بوسه‌هایت می‌برد هوشم با تو...

ذوقِ چهار فصلِ تو با چار رنگ مُردعمرم چه زود زنگ زد و لایِ زنگ مُرد با اشک و صبر، کلبه‌ای از سنگ ساختمچشمم به صبر خیره شد و زیر...

موهای گیر مانده به چادر دروغ نیستبا درد خو گرفتن خواهر دروغ نیست یک عمر شد برای خودم غصه می‌خورمیک عمر شد برای برادر … دروغ نیست بی‌باغ و آسمان...

نوشتم اسم تو را روی موج، سرگردانکه می ‏رود به چنین بی‏‌خودی کران به کران برای این‏که تو ماهی نه ماهیِ دریادر آتش ‌اند تمام نهنگ‏‌های جهان تو ماه نه،...

گریه‌هایم در اتاقی در گرفتدامنم دور اجاقی در گرفت گفته بودم بگذرم از زندگیزندگی بر روی طاقی در گرفت دست‌هایت تا که بر دستم رسیدبر لبانم اتفاقی در گرفت پرده‌ها...

بدون حرف، بدون دلیل دلتنگمببین شکسته‌ترین واژه‌‌ی هر آهنگم دوباره بعد سلام و علیک مثل غروببه محض دیدن یک خنده می‌پرد رنگم و ترس نازک یک التهاب می‌افتدشبیه صاعقه در...

چون کابل قدیمِ پر از پاک‌بازهادر تو هزار کوچه خرابات و سازها روییده از لبت گل آوازهای سرخبزمی‌ست در گلوی تو از نینوازها مثل جزیره‌ای به خودت منتهی‌ستیتنهایی رها شده‌ای...