غزل افغانستان

همیشه حل معما همیشه درگیریبه باد داده‌ای خود را… به باد می‌میری مرا چه کار به اسطوره و حدیث جهانمرا چه کار به افسانه‌ی اساطیری مرا به خاک بکار و...

حالا که اختیار نگاهم به دست توستهرجا که پر کشید، گناهم به دست توست من با کبوتران به سراغ تو آمدمبستن و یا شکستن ما هم به دست توست دیگر...

فرشته بوده‌اى و جایت آسمان بودهستارگان همه دورت نگاه‌بان بوده مدار چرخش خورشید و ماه، چشمانتدچار پلک تو روز و شبِ جهان بوده شکوفه‌ها همه باغ تبسمی که تو راهمیشه...

گذر نمی‌کنی ای دوست از مزار سخیمگر نبوده‌ای یک روز دوست‌دار سخی؟! کبوتران به فغان آمدند از دوریچقدر تیره شده بی تو روزگار سخی کجا رود؟ چه کند؟ پای بست...