حمید حسینیان

کو آسمان و لذت کاغذپرانی‌اش؟ بر باد رفته خنده‌ی رنگین‌کمانی‌اش   این غنچه‌ی شریف که کنج مزار سوخت نشکفته ریخت میوه‌ی شیرین‌زبانی‌اش   از روزنامه‌ها خبری سرخ می‌چکد بر خاک...